Supporters aan het woord: Samen. Voor onze club. Voor IJsselmeervogels

28 september 2026 • 10:57 • Supporters

IJsselmeervogels is meer dan wat er op zaterdag binnen de lijnen gebeurt. Onze club leeft door de betrokkenheid van spelers, vrijwilligers, sponsoren én supporters.

Een betrokken supporter stuurde ons onderstaande brief. Een persoonlijke oproep om, na een bewogen periode, vooruit te kijken en elkaar als rood-witten weer te vinden. De brief is geschreven op persoonlijke titel. Omdat de boodschap raakt aan iets wat ons allemaal aangaat, geven we deze graag een plek op onze website.

Aan iedereen die IJsselmeervogels een warm hart toedraagt,

Beste allemaal,

Na een heftige periode staan we opnieuw aan het begin van een nieuw seizoen.Een nieuw seizoen. Nieuwe wedstrijden. Nieuwe kansen. Nieuwe hoop. Maar ook een moment om even stil te staan bij wat er achter ons ligt. Want laten we eerlijk zijn: de afgelopen periode is niet makkelijk geweest voor onze mooie club. Er is veel gebeurd. Er is veel gezegd. Misschien soms te veel. Er ontstond onrust, onbegrip en verdeeldheid. Mensen kwamen tegenover elkaar te staan, terwijl we diep vanbinnen allemaal hetzelfde willen: Het beste voor IJsselmeervogels. Wie er precies gelijk had, wie wat had moeten doen of wat er anders had gemoeten, wil ik met deze brief niet opnieuw oprakelen. Ik wil juist vooruit. En daarom schrijf ik dit.

Niet namens een bestuur.
Niet namens een trainer.
Niet namens een speler.

Maar gewoon als iemand met een rood-wit hart.

Want één ding is mij de afgelopen tijd steeds duidelijker geworden: Je doet het met z’n allen. Alleen kun je het niet.En daarbij wil ik ook de hand in eigen boezem steken.Wij Spakenburgers zijn een bijzonder volkje. We zijn betrokken, fanatiek en trouw. Maar we zijn ook rap van tong. We hebben een mening en als het moet, zal iedereen die mening ook horen. Dat zit in ons. En misschien maakt juist dát onze club ook zo mooi. Die enorme betrokkenheid. Die passie. Dat vuur maar diezelfde passie kan ook pijn doen. Want wat gebeurt er als het op het veld even niet loopt?

Een bal wordt gemist.
Een kans gaat naast.
Een verkeerde pass.
Een wissel waar we het niet mee eens zijn.

En voor we het weten klinkt het vanaf de kant. Geschreeuw. Boze woorden. Soms zelfs gescheld. Maar besef eens wat daar gebeurt. Die jongen op het veld hoort jou. Die speler die net die bal mist, weet zelf ook dat hij hem had moeten maken. Die jongen die een verkeerde pass geeft, baalt daar waarschijnlijk harder van dan wij allemaal bij elkaar. En toch krijgt hij er vanaf de kant soms nog een schep bovenop. We denken misschien: ach, daar moet een voetballer tegen kunnen. Maar achter dat shirt zit gewoon een mens. Iemand die zijn best doet.
Iemand die fouten maakt. Iemand die trots is als het goed gaat. En iemand die geraakt kan worden als het niet goed gaat.

Woorden verdwijnen niet altijd wanneer het laatste fluitsignaal klinkt. Sommige woorden gaan gewoon mee naar huis. En dat geldt niet alleen voor onze spelers. Ook onze trainers krijgen het te verduren. Onze technische staf. Ons bestuur. Onze vrijwilligers. Mensen die soms ontzettend veel uren in deze club steken omdat ook zij van IJsselmeervogels houden. Natuurlijk mogen we kritisch zijn. Natuurlijk mogen we ergens iets van vinden. En natuurlijk zullen er beslissingen worden genomen waar we het niet mee eens zijn. Maar kritiek hoeft geen afbraak te zijn.

Want stel jezelf eens één simpele vraag: Als jij daar zelf zou staan, hoe zou jij dan behandeld willen worden? Als speler op het veld, met honderden ogen op je gericht. Als trainer die in een paar seconden een beslissing moet nemen. Als bestuurder die keuzes moet maken waarvan je vooraf weet dat nooit iedereen tevreden zal zijn. Of als vrijwilliger die week na week klaarstaat voor de club. Ze willen allemaal hetzelfde als wij.

Ze willen winnen.
Ze willen succes.
Ze willen een volle Westmaat die juicht.
Ze willen trots zijn op IJsselmeervogels.

Net als wij.

Daarom wil ik aan iedereen die onze club liefheeft iets vragen. Laten we dit seizoen proberen het verschil te maken.

Niet alleen wanneer we bovenaan staan.
Niet alleen wanneer de doelpunten erin vliegen.
Niet alleen wanneer er gewonnen wordt.

Juist wanneer het tegenzit.

Want als je wint, heb je vrienden. Maar echte clubliefde laat zich niet zien wanneer alles vanzelf gaat. Echte clubliefde zie je wanneer die bal níét valt. Wanneer we achterstaan. Wanneer iemand een fout maakt. Wanneer een speler met zijn hoofd naar beneden loopt. Dán heeft hij ons nodig. Dán moeten wij er staan. Niet om hem verder naar beneden te schreeuwen, maar om hem weer overeind te helpen.

Laten we achter onze spelers staan.
Achter onze trainers.
Achter onze technische staf.
Achter onze vrijwilligers.
En ja, ook achter ons bestuur.

Niet omdat iedereen altijd alles goed doet. Maar omdat dit onze club is. Een club bouw je niet alleen met elf spelers op het veld. Een club bouw je met iedereen eromheen. Met mensen die lijnen trekken. Met mensen achter de bar. Met sponsoren. Met trainers. Met bestuurders. Met vrijwilligers.  Met supporters langs de lijn. Met kinderen die voor het eerst in een rood-wit shirt over De Westmaat lopen. Dat is IJsselmeervogels. Wij allemaal.

Dus laten we de afgelopen periode achter ons proberen te laten. Niet vergeten, maar ervan leren. Laten we stoppen met kampen en stromingen. Laten we elkaar niet langer kapotpraten, maar elkaar weer sterker maken .En als iemand een fout maakt?

Moedig hem aan.
Als een speler een kans mist? Roep hem vooruit.
Als we achterstaan? Ga dan juist achter onze jongens staan.

Want misschien is dát wel het moment waarop wij als supporters het verschil kunnen maken. Ik hoop oprecht dat we aan het einde van dit seizoen niet alleen kunnen zeggen dat we trots zijn op wat er op het veld is gebeurd. Maar ook op wat er langs het veld is gebeurd. Dat we elkaar weer hebben gevonden. Dat we weer samen hebben gezongen, samen hebben gejuicht, samen hebben gebaald en samen weer zijn opgestaan. Want uiteindelijk klopt onder al die verschillende meningen hetzelfde hart.

Een rood-wit hart.

We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn. Maar we kunnen wel naast elkaar blijven staan.

Voor onze spelers.
Voor onze mensen.
Voor onze club. Je doet het met z’n allen.

Alleen kun je het niet.

Laten we daar dit seizoen weer voor kiezen.

Samen. Voor onze club.
Voor onze jongens.
Voor IJsselmeervogels.

Met een rood-wit hart,

Een betrokken supporter*

 

*Deze brief is geschreven door een lid van IJsselmeervogels. De naam van dit betrokken lid is bekend bij het webteam